Mijn naam is Teunie Bastiaan. Ik ben verbonden aan het kunstlokaal Wezep, het lokaal ter bevordering van de creativiteit. Ik ben elke woensdagmiddag, donderdagavond en vrijdagmiddag te vinden in het kunstlokaal en één keer in de maand ook op zaterdag. Het kunstlokaal is gevestigd in de oude bibliotheek van Wezep, Meidoornpassage  16 en onderdeel van “de Huiskamer van Wezep“. Ik verzorg cursussen tekenen, keramiek, schilderen en textiel.

Ik werk als docent beeldende vorming in Apeldoorn op het Gentiaan college, Voortgezet Speciaal Onderwijs .

Ik ben op zoek naar:

  • cursisten die zich willen laten inspireren door de kunst.
  • Niet bang zijn om nieuwe stappen te maken in hun creatieve proces.
  • Het avontuur willen aangaan om zo hun mogelijkheden te verdiepen.

Teunie Bastiaan

Eigen werk

OER – Reestzin (September 2017)

IJzersterke verbinder

Verbinden vind ik een interessant gegeven. Ik stel me daar regelmatig vragen over. Ik verbind me vaak te snel, ik ga te hard, net als het water in de Reest. Welke verbindingen wil ik verstevigen? Hoe verhoudt verbinden zich tot loslaten? Toen ik de Reest zag, moest ik denken aan de bruine kleur van de slootjes uit mijn jeugd op de Veluwe. Oer heet dat, ijzer. Ik ging op zoek naar de oorsprong en ontdekte dat bij die kleur een zogenaamd humuszuur molecuul in het water een rol speelt. Die kan zich verbinden met allerlei metalen. Er ontstaat een zeer rijk  voedingsmolecuul waardoor planten tot grote bloei komen. De Reest met zijn snelstromende water ligt wat lager, weggezakt, bijna onzichtbaar, maar is toch heel belangrijk voor het gebied.

De vorm van het molecuul

Verbinden werd een sleutelbegrip en werken met textiel vond ik in dit proces een logische stap. Ik overwoog de methode van bandweven, dat is een Zuid-Amerikaanse techniek waarbij je lichaam letterlijk is verbonden aan je weef werk, maar ik was niet tevreden met het resultaat. Ik besloot zelf wol te spinnen en mijn vierkante mobiele weefgetouw erbij te halen. ze zijn samen met aan repen gescheurde lappen in de roestbruine en blauwige tinten van de Reest, ringen ontstaan,  die samen de vorm hebben van het prachtig gevormde humuszuurmolecuul. De gekleurde rolletjes op de zijkanten verwijzen naar de rijke natuur, van grassen en planten. De rafelranden mogen er zijn, als verwijzing naar de imperfectie van het leven.

Kunst is onderzoek

Het molecuul in textiel was er, maar klaar was ik niet. Hoe kon ik dit werk nog meer zeggingskracht geven? Door ook anderen te laten meedoen bijvoorbeeld, zich eraan te laten verbinden? Op een kunstmarkt in Hattem heb ik een kraam neergezet en voorbijgangers gevraagd om mee te doen. Ik heb 17 kinderen en twee vaders leren weven en de dag heeft veel vrolijke verhalen opgeleverd, waaronder het idee om een kindertextielatelier te beginnen. Maar voor dit project was het materiaal niet bruikbaar. Daarna overwoog ik een constructie van cortenstaal over de Reest, maar die zou te zwaar zijn en wegzakken in de blubber? Of kon ik nog beter een verbinding met touwen maken, van oever tot oever, als een enorm weefgetouw? Kunst is onderzoek . Mijn doel heb ik voor ogen: mensen laten stilstaan bij het krachtenveld van verbinden.

TeunieBastiaan-Reestzin-Folder